Portuguese poem
Mentre non soube por min mia senhor
by Pero Garcia Burgalês (1250–1290)
Mentre non soube por min mia senhor, amigos, ca lhe quería gran ben, de a veer non lhe pesava én, nen lhe pesava dizer-lhe "senhor". Mais alguén foi que lhe disse por min ca lhe quería gran ben, e des i me quis gran mal, e non mi ar quis veer. Confonda Deu-lo que lho foi dizer!
De me matar fezera mui melhor quen lhe disse ca lh'eu quería ben, e de meu mal non lhe pesava én, e fezera de me matar melhor, ca, meus amigos, des que a non vi, desejo morte que sempre temí, e hei tan gran coita po-la veer qual non posso, amigos, nen sei dizer.
A esta coita nunca eu vi par, ca esta coita peor ca mort'é, e por én sei eu ben, per bõa fe, que non fez Deus a esta coita par, ca pero vej'u é mia senhor, non ous'ir veé-la, si Deus me perdón, e non poss'end'o coraçón partir, nen os olhos, mais non ous'alá ir.
E quand'a terra vej'e o logar, e vej'as casas u mia senhor é, vedes que fac'entón, per bõa fe: pero mi as casas vej'e o logar, non ous'ir i, e peç'a Deus entón mia morte muit'e mui de coraçón, e choro muit'e hei-m'end'a partir, e non vou i, nen sei pera u ir!