French poem
Épigramme
Ami, veux-tu savoir, touchant ces deux sonnets Qui partagent nos cabinets, Ce qu’on peut dire avec justice ? L’un nous fait voir plus d’art, et l’autre un feu plus vif ; L’un est le mieux peigné, l’autre est le plus naïf ; L’un sent un long effort, et l’autre un prompt caprice ; Enfin l’un est mieux fait, et l’autre est plus joli ; Et pour te dire tout en somme, L’un part d’un auteur plus poli, Et l’autre d’un plus galant homme. Conjugio esse jugum non intolerantius ullum, Nil aliud toto clamat Alana die ; Post tot clamores et jurgia, nocte fatetur Conjugio nullum suavius esse jugum. Vir ducatne duas, an nubat virgo duobus, Quæritur. Hanc litem solvere Paula volens : « Una viris, inquit, magis apta duobus ; in una Consistent aliter quomodo carne duo ? » Quæ villis natura feras et gramine campos Ornat, aves pluma, vellere vestit oves ; Denique frigidulo quodcumque sub aëre nasci Contigit, innata veste vel arte tegit : Vestivit nudum cur omnia præter Amorem ? Quo nudus magis est, hoc minus alget Amor. Hic nisi post mortem veteri nil donat amico ; Ille nihil, quod post funera donet, habet. Langa, Lutherano nubens papana marito, Ansam ut dissidii tolleret omnis, ait : « Jurgia ne pacem perturbent ulla futuram, Tu mihi sis facilis, non ero dura tibi : Arbitrii libertatem mihi credito, eritque De reliqua tecum lis mihi nulla fide. » Discordes nos tota domus non continet ambos, Concordes lectus nos tamen unus habet.