Versos Italian Tommaso Grossi In morte di Carlo Porta

Italian poem

In morte di Carlo Porta

by (1790–1853)

Listen in the reader

L’è una brutta giornada scura scura, El piœv a la roversa, el tira vent, E gh’hoo adoss ona tal inversadura Che no ghe trœuvi el cunt de fà nient: Me senti on cert magon, e gh’hoo comè Vœuja de piang, né soo nanch mi el perchè.

Passeggi on poo per stanza, e guardi fœura I piant che donden giò per i campagn; Strengiuu del frecc me tiri in la strecciœura, Cont ona man strusandem adree on scagn, Me setti giò, troo i brasc sul lett, e voo In tra on cossin e l’olter cont el coo.

Se sent ona campanna de lontan... L’è a sant Babila.. Sonna on’angonia... Pensi.. el compiss giust i duu mès doman Che hoo vist a sant Gregori a mèttel via; L’è come incœu, de st’ora chi o poch pù Che sta campanna l’ha sonaa per lù.

Pover Porta! (a vede coss’hin i omen!) Scior, gioven, disinvolt, pien de talent, Ben veduu al mond de tutt i galantomen, Stimaa de tutta la pu brava gent, E in del mej de la scenna, bonna nott, Se smorza i ciar e no g’hè pu nagott.

Me regordi de quand, dopo vess staa In pont de mort, el mïorava on poo, Ch’el m’ha veduu li al lett, e ’l m’ha ciamaa Pussee vesin, fasendem segn col coo: Poverett! el sperava de guarì, E anca mi gaveva di speranz quel di.

— Ciavo! el m’ha ditt, sèt chi car el me Gross? T’el sêt che son staa a fil lì per andà?— ÌE dopo avè fiadaa: — Gh’hoo di gran coss, Di gran notizi che te vuj cuntà. — E intant sìongand on brasc el s’eva miss A cercà tastonand el crocefiss.

Lè mort quatter dì dopo, e in staa quist chi I so ultem paroll che mi hoo sentuu; Chi sa che cossa el me voreva di? Oh che consolazion, se avess poduu Vede el cœur d’on amis de quella sort, Che l’èva tornaa indree del pont de mort!

Ah che vun ch’el sia staa con quell stremizzi De vedess li ridott a l’ultem pass, L’ha de avegh de cuntà di gran notizzi, L’ha d’avè vist el mond a revoltass, Mudà color, e deventà, nient manch, Bianch el negher, on trat, negher el bianch.

Cossa diventa on Porta! andà a cerca Dopo on dessedament de quella sort, Chi voeur savè coss’el podeva fà Con quell coo, con quell cœur? Basta, l’è mort’ L’è mort, pover Carlin, né el torna pù Quel tutt' insemma ch’el gh’aveva lu.

On talent insci foeura de misura, Senza nanch l’ombra mai de dass del tôn; On’anema insci candida, insci pura, Piènna de caritaa, de compassiôn; Nassuu, impastaa per fà servizzi a tucc, Che per i amîs el sarav cors sui gucc.

L’è mort? l’hoo propi de vede mai pù?... Gh’è di moment ch’el me par minga vera; Passand de cà Taverna guardi sù Sul poggioeu de la stanza in dove l’era... E in del trová qui]’ gelosij saraa Me senti a streng el coeur, a mancà el fiaa.

No poss minga vede on tabar niscioeura À volta in vuna di dò port del Mont, che comenza appenna a spontà foeura Di strad che gh’è lì intorna in tra i duu Pont Senza sentimm a côrr giò per i oss On serisor che me gela el sangu adoss.

L’è mort? l’è propri morti? Cossa voeur di Sta gran parola che fa tant spavent? — Ch’el ghè pu. - Pu nè chi, nè via de chi? El ghè pu el Porta, propi pu nïent? Nient?... Me gira el coo... capissi nò; Donch come le che glie vuj ben ancamò?

Ah, l’è ona gran consolazion la fed! L’è pur anca on gran balsem nel dolor! Lee, el mè car Porta, la me dis de cred Che te set anmò viv in del Signor, E che ’1 morì a sta vita no l’è staa Che ’l dessedass d’on dì a l’eternitaa.

Sì, el credi, el mè Carlin, podarav nanch Avegh el minim dubbi se voress; Sì, te sêt viv anmò, sont pù che franch, E ti, fors te me vedet anca adess, E fors’anca te gh’ee consolaziôn Che pensa a ti, che gh’abbi tant magôn.

Caro ti, in sti duu mês hoo insci piangiuu, E hoo insci de piang anmò del temp che ven, Gh’hoo gust almanch che t’abbiet cognossuu De che man era mi t’hoo voruu ben; Che son sicur, sicur che ’l t’ha de premm... Basta, Carlo, on quai dì se vedaremm.