Italian poem
Considerazioni su la traduzione del cenno di Giove
by Ugo Foscolo
Ἦ, καὶ κυανέῃσιν ἐπ᾿ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων ἀμβρόσιαι δ᾿ ἄρα χαῖται ἐπεῤῥρώσαντο ἄνακτος κρατὸς ἀπ᾿ ἀθανάτοιο, μέγαν δ᾿ ἐλέλιξεν ὄλυμπον.
E, cai cyaneësin ep’ophrysi nevse Kronioon: Ambrosiai d’ara chaitai eperroosanto anactos Kratos ap’athanatoio, megan d’elelixen olympon.
«Ad un tratto cangiò; de la vecchiezza «Spogliossi; grazia e venustà spirava «De la persona; e le sue vesti empiro «D’odor l’aura d’intorno. Inno a Cerere attribuito ad Omero: versi d’Ippolido Pindemonte.
Terrificam capitis concussit terque quaterque Caesariem cum qua terram, mare, sidera movit.
Sic ait, et capite atque oculis pater annuit: almam Ambrosius fluxit per frontem et regia crinis
. . . . . ch’è più corto Spazio all’eterno, ch’un mover di ciglia Al cerchio che più tardi in cielo è torto.
Tempora; contremuere arces et culmina Olimpi
Sic ait, et quassat caput immortale; per ora Perque humeros fluxere comae et tremit altus Olympus
Disse, e la prole di Saturnio fece Del suo ceruleo sopracciglio cenno, Crollò l’immortal testa e le divine Chiome dell alto Sir diero una scossa, Onde tutto tremonne il vasto Olimpo.
Disse. e co’ neri cigli il segno diede, E le chiome si mossero immortali Del divin capo, e ne tremò l’Olimpo.
Disse, e col nero sopracciglio Giove Fe’ cenno; e nel crollar l’augusto capo Le immortali sue chiome si agitaro Onde tutto si scosse il grande Olimpo.
Disse, e fe’ cenno con le nere ciglia, Crollò il capo immortal, scosse la fronte E le chiome divine; e ne tremaro Le sfere e i gioghi del sublime Olimpo.
Ei disse, E già dechina maestosamente Le imperiose ciglia; alto squassarsi Le stillanti d’ambrosia auguste chiome Sulla testa immortal; sentì l’Olimpo Il cenno onnipossente e traballò.
He spoke, and awful bends his sable brows Shakes his ambrosial curls, and gives the nod; The stamp of fate, and sanction of the God: High Heav’ n with trembling the dread signal took, And all Olympus to the centre shook.
Il dit. et fait. mouvoir ses sourcils rédoutables, Ses cheveux ondoyans en replis innombrables Se dressent lentement sur son front radieux. Il ébranle l’Olympe et fait trembler les Dieux.
Annuit invicto caelestum numine rector, Quo tunc et tellus, atque horrida contremuerunt Aequora, concussitque micantia sidera mundus.
Iupiter ipse levi vectus per inania curru Adfuit, et coelo vicinum liquit Olympum, Intentaque tuis precibus se praebuit aure Cunctaque veraci capite annuit: abditus aris Laetior eluxit structos super ignis acervos. Tibullus, lib. iv, carm. 1, v. 131.