Italian poem
Versi 29-32
by Ugo Foscolo
Sed tum moesta virum mittens, quae verba locuta es! Juppiter, ut tristi lumina saepe manu! Quis te mutavit tautus Deus? An quod amantes Nou longe a caro corpore abesse volunt?
— Haec oculis, haec pectore toto Haeret et interdum gremio fovet inscia Dido Insidat quantus miserae Deus!
Ἆρά τις ἐξαπίνας με θεὸς βροτὸν ἄλλον ἔτευξε:
Amor mi manda quel dolce pensiero Che secretario antico è fra noi due; E mi conforta, e dice che non fue Mai, come or, presso a quel ch’i’ bramo e spero. Io che talor menzogna e talor vero Ho ritrovate le parole sue, ec.