Versi 23-24

Quom penitus moestas exedit cura medullas, Ut tibi nunc toto pectore sollicitae

Cura quoque interdum nulla medicabilis arte, Aut, ut sit, longa est estenuanda mora.

Hinc illae primum Veneris dulcedinis in cor Stillavit gutta, et successit fervida cura.

Nec retinere semel conversum unius amore Et servare sibi curam, certumque dolorem; Ulcus enim vivescit, et inveterascit alendo, Inque dies gliscit furor atque aerumna gravescit.

Tunc quatitur sanguis, tunc viscera persentiscunt Omnia; postremo datar ossibus atque medullis Sive volupta est sive’st contrarius ardor.

Heu vatum ignarae mentes! Quid vota furentem, Quid delubra juvant? Est mollis flamma medullas Interea, et tacitum vivit sub pectore vulnus. E seg.

— Niveis hinc atque hinc diva lacertis Cunctantem amplexu molli fovet: ille repente Accepit solitam flammam, notusque medullas Intravit calor, et labefacta per ossa cucurrit.

Gaudia quanta tuli! . . . . . . . Ut jacui totis resoluta medullis!

— meas audite querelas Quas ego, vae miserae, extremis proferre medullis Cogor inops, ardens, amenti coceca furore.

Teque suis jurat caram magis esse medullis

Τῇσι δἑ δώδεκα πᾶσαι ἑπεῤῥώοντο γυναῖκες, Ἄλφιτα τεύχουσαι καὶ ἀλείατα, μυελὸν ἀνδρῶν.