Italian poem
Versi 53-54
by Ugo Foscolo
Unigena, impellens nutantibus aera pennis, Obtulit Arsinoes Locridos ales equus.
Jam vacuo laetam coelo . . . et alis Plaudentem .... columbam.
« Molto non è che le recise chiome » Sorelle mie al regio capo unite » Su quel destin piangean che a lor mi tolse; » Quando pur la Fenice al mondo sola » De’ zefiri al favor spiegando il volo » Per l’eteree più pure aure serene » Me dal tempio di Venere rapita » Nel casto di lei seno in ciel mi pose.
— Fundunt se carcere laeti Thraces equi Zephirusque, et nocti concolor alas Nimborum cum prole Notus.
Ζεφύρου πνοαῖς ἱππεύσαντος ἐν οὐρανῷ
Dirus per urbes Afer ut Italas, Ceu flamma per taedas, vel Eurus Per Siculas equitavit undas.
— Veneris praenuntius ante Pennutus graditur zephyrus.
Haec mihi quam primum coelo nitidissimus alto Lucijer admisso tempora portet equo.
Dum rota Luciferi provocet orta diem.
Quia etiam velox Aurorae nuntius Æthon, Qui fugat hinnitu stellas, roseoque domatur Lucifero, quoties equitem te cernit ab astris Invidet, inque tuis mavult spumare lupatis.