Portuguese poem
CCCLXXXIII ([C]omo Santa Maria de Següença guardou…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
[C]omo Santa Maria de Següença guardou ha moller que queria entrar en ha nave e caeu no mar, e guareçeu e sacó-a Santa Maria.
O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura aos seus Santa Maria, Sen[n]or de muy gran mesura.
Dest' avo un miragre grand' e muy maravilloso, que fezo a Santa Virgen, Madre do Rey glorioso, por ha moller que tiinna o coraçon desejoso de a servir noit' e dia. E foy en Estremadura, O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Na çibdade de Segonça que é mui rico bispado; e cabo da grand' ygreja á un logar apartado que chamam Santa Maria a Vella, a que de grado ya essa moller bõa, e en est' era sa cura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Esta moller ha filla avia que muyt' amava, e a cada ha delas ena voontad' entrava d'iren veer o Sepulcro de Jerusalem, e dava do seu a quena guiasse por poder yr mais segura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
E pois aquest' ouve feyto, foy-sse logo sa carreyra e levou si o sa filla por que non fosse senlleyra, ca achar non poderia pera ssi tal companneira. E passou per muitas terras, e atal foi sa ventura O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Que passou o mar en salvo sen neun detemento, ca enquanto per el foron sempr' ouveron muy bon vento; e des que foron en Acre, sen outro delongamento foron veer o Sepulcro no tempo da caentura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
E poi-lo ouveron visto, ar fezeron romarias pelos logares mais santos des[s]a terra u Mes[s]ias Jhesu-Cristo, Deus e ome, andou; e a poucos dias foron en Acre tornadas, mais non como quen atura O fondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Fazendo mui gran morada en Acre; non y ficaron, mais agyn[n]a se colleron ao porto e rogaron a aquel cuja nav' era que as levass', e punnaron d'entrar mui toste na nave. Mais foi tan grand' a presura O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
D'y entrar, e en querendo sobir per ha encaeyra do batel e[n] essa nave, sobiu a filla primeyra- mente, e depois a madre cuidou a seer arteyra de sobir tost', e na agua caeu con sa vestidura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
E en caendo, chamando a grandes braados ya: «Acorre-me, Gloriosa, a Vella Santa Maria de Segonça, en que fio, e fays que mia romaria acabe compridamente.» E tan toste da altura O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Dos çeos a Virgen santa acorreu-a e passou-a bes per fondo da agua so a nave, e sacou-a mui longe da outra parte eno mar, e pois torno[u]-a arriba viva e sãa con fremosa catadura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
Todos quantos esto viron foron mui maravillados, e os gollos en terra ouveron logo ficados e aa Virgen mui santa prende loores dados, dizendo: «B[e]yta sejas, dos coytados cobertura.» O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura.
E pois esta moller bõa pela Virgen foi g[u]ardada assi como ja oystes, e a ssa terra tornada, teve na Vella ygleja noveas, e mui loada foi logo Santa Maria per ela, e fez cordura. O ffondo do mar tan chão faz come a terra dura...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCLXXVIII ([C]omo un ome bõo con sa…)
- CCCLXXX (Sen calar)
- CCCLXXXI ([C]omo Santa Maria do Porto resuscitou…)
- CCCLXXXII ([C]omo un ric-ome pidia un herdamento…)
- CCCLXXXIV (A que por gran fremosura é…)
- CCCLXXXIX (A que pera parayso irmos nos…)
- CCCLXXXV ([C]omo Santa Maria do Porto guareçeu…)
- CCCLXXXVI ([C]omo Santa Maria avondou de pescado…)