Portuguese poem
CCCLXXXIV (A que por gran fremosura é…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
A que por gran fremosura é chamada Fror das frores, mui mais lle praz quando loam seu nome que d'outras loores.
Desto direi un miragre, segundo me foi contado, que avo a un monge bõo e ben ordin[n]ado e que as oras desta Virgen dizia de mui bon grado, e mayor sabor avia desto que d'outras sabores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Este mui bon clerigo era e mui de grado liia nas Vidas dos Santos Padres e ar mui ben escrivia; may[s] u quer que el achava nome de Santa Maria fazia-o mui fremoso escrito con tres colores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
A primeyra era ouro, coor rrica e fremosa a semellante da Virgen nobre e mui preçiosa; e a outra d'azur era, coor mui maravillosa que ao çeo semella quand' é con sas [e]splandores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
A terçeyra chamam rosa, porque é coor vermella; onde cada a destas coores mui ben semella aa Virgen que é rica, mui santa, e que parella nunca ouv' en fremosura, ar é mellor das mellores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Ond' aqueste nome santo o monge tragia sigo da Virgen Santa Maria, de que era muit' amigo, beyjando-o ameude por vençer o emigo diabo que sempre punna de nos meter en errores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Onde foi a vegada que jazia mui doente da grand' enfermidade, de que era en possente; e pero assi jazia, viinna-lle sempre a mente de seer da Virgen santa un dos seus mais loadores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
O abade e os monges todos veer-o veron, e poi-lo viron maltreito, un frade con el poseron que lle tevesse companna; e pois ali esteveron un pouco, foron-se logo. Mais a Sennor das sennores A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Apareçeu ao frade que o guardav', en dormindo, e viu que ao leyto se chegava passo yndo, e dizia-lle: «Non temas, ca te farey ir sobindo mig' ora a parayso, u veerás os mayores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Ca por quanto tu pintavas meu nome de tres pinturas, leva[r]-t-ey suso ao çeo, u verás as aposturas, e eno Livro da Vida escrit' ontr' as escrituras serás ontr' os que non morren, nen an coitas nen doores.» A que por gran fremosura e chamada Fror das frores...
Enton levou del a alma sigo a Santa Reynna. E o frade espertou logo e foy ao leyt' agynna; e pois que o achou morto, fez sõar a campaynna segund' estableçud' era polos seus santos doctores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Mantenente o abade chegou y cono convento, que eram y de companna ben oyteenta ou çento; e aquel monge lles disse: «Sennores, por cousimento o que vi vos direy todo, se m' en fordes oydores.» A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
Enton contou o que vira, segundo vos ey ja dito; e o abade tan toste o fez meter en escrito pera destruyr as obras do emigo maldito, que nos quer levar a logo u sempr' ajamos pavores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
E pois souberon o feyto, loaron de voontade a Virgen Santa Maria, a Sennor de piedade; e se en alga cousa ll' erraran per neçidade, pun[n]aron de sse g[u]ardaren que non fossen peccadores. A que por gran fremosura é chamada Fror das frores...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCLXXX (Sen calar)
- CCCLXXXI ([C]omo Santa Maria do Porto resuscitou…)
- CCCLXXXII ([C]omo un ric-ome pidia un herdamento…)
- CCCLXXXIII ([C]omo Santa Maria de Següença guardou…)
- CCCLXXXIX (A que pera parayso irmos nos…)
- CCCLXXXV ([C]omo Santa Maria do Porto guareçeu…)
- CCCLXXXVI ([C]omo Santa Maria avondou de pescado…)
- CCCLXXXVII (Como Santa Maria mostrou muitos miragres…)