Italian poem
Lettera a on amis
by Carlo Porta (1775–1821)
Sont staa in lecc des dì infilaa Con la gotta in tutt duu i pee, Ho traa scarr, ho bestemiaa Per dò mila caroccee.
Gh’eva i did besinfi e gross Che pareven tane bojocch, E on dolor dent per i oss, On dolor, tei digh mì Rocch!
Gh’eva i ong di duu didon Fœura affacc de simetria, Destaccaa i quatter eanton, Asquas lì de boffas via.
E la peli rossa, infocada Come i facc di brentador, L’eva squas pussee tirada Che ne quella di tambor.
Di campann, de chi je sonna O dà orden de sonà, Ho ditt roba bolgironna: Bon ch’el eiel nol m’ha daa a trà.
Se de nò ceregh, segrista, Campanatt, e fraa novizi Creppen tucc a l’improvista Senza on can de fagh l’offizi.
A forziori adess podii Figurav quanti torment, Quanti spasim ho soffrii Malapenna a strusagh dent.
Basta dì che ses dì e pu Son staa ferm a l’istess post Sfondaa in lece senza fall su, Che Dio guarda! me fuss most.
I deliqui, i convulsion Me ciappaven senza requi, Sont rivaa a fà compassion Pinna a on pret che viv d’esequi.