Italian poem
Lettera a la Barborin
by Carlo Porta (1775–1821)
Barborin, speranza dora, Car amor, bell baciocchœu, No vedeva la sant’ora D’avegh nœuva di fatt tœu.
Finalment quella lumaga De quell Peder cavallant L’è rivaa: che Dio el ghe daga De pena anca lu oltertant.
De quell dì che te see andada A Niguarda col patron, Sont pur anch staa di or in strada A speciall, sto lizonon.
E ogni vœulta che vedeva Lontan via a comparì Quej carrell, soo che diseva, Franch l’è el Peder, là, l’è chì....
El sta pocch.... el gh’ha tant pass.... Oh che cara, l’è vesin.... Me ingurava ch’el scorass Lu, la mula e el volantin.
Ma lallèla! inanz rivà Ghe n’è staa de la gran luna, Hoo inscì avuu de sospirà Per godella sta fortuna.
Basta adess, cara baciocch, El begliett l’è chì con mì, L’hoo leggiuu, e basaaa a dì poch Milla vœult, stàghela lì.
Di begliett, varda, n’hoo vist, N’hoo portaa di milion, Ma paroll compagn de quist No sen scriv nanch di patron.
Che paroll! quist sì consolen; Quist chì sì ch’hin natural! Hin lì lì pròpi che scolen Giò d’on cœur s’cett e lejal;
Fina là, dove per via De la Togna te moccolet, Barborin, te sèe ona strja, Te me sponget e consolet.
Ma voi, varda, sta pur franca, La pò fann de tucc i stee, Ma la Togna la vuj nanca Caregada de danee.
Sì l’è vera, la me cura Sul repian quand vegni a cà, E di vœult anch la procura De tegnimm lì a cicciarà.
Ma l’è inutel, già stoo su, Che i vesin tei poden dì; S’ciavo, alegher, tutt al pu La saludi, e tendi a mì.
E, poeù scolta: el sant Michee L’è chì arent, ma, se te vœu, Per mi spazzi anch sui duu pee; Tœuvi cà magara incœu.
Chè per mi, se nol fudess Per reson de quell socchè.... El sarav lì bella adess.... Ma.... tel vedet n’è el perchè?
Brusi anmì, per dì el cœur giust, De vegnì a la conclusion, Chè gh’hoo propi minga gust De vedett in l’occasion.
Che vuj ben che sti tœu gent Sien tucc fior de galantomen, Ma hin patron.... Ti finalment Te set donna, e lor hin omen;
E poeù ti come bagaja Quell dovej mett a dormì, Scoldà in lecc, vedè in pattaja.... Là, l’è mej pientalla lì.
De maross el gh’è anca el cœugh Ch’el soo ben ch’el dorma nò, E ch’el cura el temp e el lœugh Per friccammela, s’el pò.
Sto baloss me l’ha friccada Cont on’oltra, adess duu agn, Ma gh’hoo gust ch’el l’ha pientada, E l’ha faa sto bell guadagn.
Ma la Giulia l’è ona tosa Ch’ha a che fà nagott con tì; L’è ona matta capriziosa De stantà a trovà marì.
L’han pientada pu de ses, Pu de sett e pu de vott, L’è ona vigna senza sces Ch’ha a che fá con ti nagott,
Ti mò inscambi, el mè baciocch, Te see bona come el pan, Come on fior spontaa ch’è pocch, Come on dolz de marzapan.
Te set limpita de cœur Come on’acqua, come on veder; Ma, voi là.... coss’eel ch’el vœur? Cossa vegnel a fà el Peder?
L’è già vora d’andà via, De tornà a Niguarda anmò?... Ta saludi, anema mia, Vœubbiem ben, che già son tò.