Portuguese poem
En tal perfía qual eu nunca vi
by Estêvão da Guarda (1280–1360)
En tal perfía qual eu nunca vi, vi eu Don Foán con sa madr'estar; e, porque os vi ambos perfiar, cheguei-m'a el e dixi-lhi logu'i: «Vencede-vos a quanto vos disser, ca perfiardes non vos é mester con vossa madr', e perfiar assí!».
E disse-m'el: «Sempre'esto houvemos d'uso, eu e mia madre, en nosso solaz: de perfiarmos eno que nos praz; e quando m'eu de perfiar escuso, assanha-se e diz-m'o que vos direi: "Se non perfías, eu te mal direi, que sejas sempre maldito e confuso"».
E dix'eu: «Senhor, non vos está ben de perfiardes, mais está-vos mal, con vossa madre». Diss'el: «Nen mi cal, poi-lo ela por sa prol assí ten; ca se lh'eu dig': "Al tenho de fazer", por ben ou mal tanto m'ha de dizer, ca, ena cima, perfiar me convén.
E parávoas non han de falecer; mais tanto havemos de noite a seer, que é meiada ou mui preto én».