Portuguese poem
Se m'ora Deus gran ben fazer quisesse
Se m'ora Deus gran ben fazer quisesse, non m'havía máis tant'a fazer: leixar-m'aquí, u m'ora'stou, viver. E do seu ben nunca m'el outro desse! Ca ja sempr'eu veer ía d'aquí aquelas casas u mia senhor vi, e catá-la ben, quanto m'eu quissese.
Par Deus, senhor, viçoso vivería e en gran ben e en mui gran sabor veé-las casas u vi mia senhor. E catara-la quant'eu cataría! Mentr'eu daquesto houvess'o poder d'aquelas casas que vejo veer, nunca én ja os olhos partiría!
D'aquí vej'eu Barcelos e Faría, e vej'as casas u ja vi alguén, per bõa fe, que me nunca fez ben. Vedes por que: porque x'o non quería. E pero sei que me matará'mor, enquant'eu fosse d'aquí morador, nunca eu ja del morte temería.
E esse pouco que hei de viver, vivé-lo-ía a mui gran prazer, ca mia senhor nunca mi o sabería.