Portuguese poem
Joán Soares, de pran as melhores
by João Soares Coelho (1210–1278)
-Joán Soares, de pran as melhores terras andastes, que eu nunca vi: d'haverdes donas por entendedores mui fremosas, quaes sei que ha i, fora razón; mais u fostes achar d'irdes por entendedores filhar sempre quand'amas, quando tecedores?
-Juião, outros máis sabedores quiseron ja esto saber de min, e en todo trobar máis trobadores que tu non és; mais direi-t'o que vi: vi boas donas tecer e lavrar cordas e cintas, e vi-lhes criar, per bõa fe, mui fremosas pastores.
-Joán Soares, nunca vi chamada molher ama, nas terras u andei, se por emparament'ou por soldada non criou més, e máis vos én direi: enas terras u eu soía viver, nunca mui bõa dona vi tecer, mais vi tecer algũa lazerada.
-Juião, por estoutra vegada con outro tal trobador entencei; fiz-lhe dizer que non dezía nada, com'or'a ti desta tençón farei; vi boas donas lavrar e tecer cordas e cintas, e vi-lhes teer mui fremosas pastores na pousada.
-Joán Soárez, u soía viver, non tecen donas, nen ar vi teer berç'ant'o fog'a dona muit'honrada.
-Juião, tu deves entender que o mal vilán non pode saber de fazenda de bõa dona nada.