Carmen I

.        .        .        .        .        .        .        .        . Extollit clamor patrem, pars murmure laudat Dicta Iovis tacito iam iam labentis ad ægros Terrigenas: animis adeo cœlestibus hæret Cura, licet toties recidivæ in crimina gentis! Orbe iacet medio, superis tunc hospita, tellus, Cum longo innocuis habitata est gentibus ævo, Qua pelusiacos aditus, perque ora Canopi Amne petit gemino sinuosa volumina ponti Nilus, et in latum cogit succrescere campos, Aridaque humenti fœcundat iugera limo. Iuppiter hic claro delapsus ab æthere iussit Numina cuncta epulis positæ discumbere mensæ, Lætus ut unigenæ celebret natalia Divæ.

Conveniunt superi, tenuit mora nulla vocatos: Inde maris terræque Deos simul impiger omnes Mercurius monuit phariis accedere mensis; Quos pater omnipotens hilari inter pocula fronte Accipit, et meritum cunctis largitur honorem. O fortunati quorum succedere tectis Dignata est hæc sancta cohors! Nondum impia tristes Hauserat implacidi Busyridis ara cruores, Tum neque polluerat fraternâ cæde Typhaon Gramina, nec lachrymis fueras quæsitus, Osyri. Interea eoas volitat vaga fama per urbes Cœlicolûm visos mortali lumine cœtus Ducere niliacis pariter convivia terris. Tum numerum ex omni properantem parte videres, Hospitis ut præsens veneretur lumina tanti. Pars aderat Vulcanus huic septemflue proles Nile tua, haud phariis probitate ignota colonis: Affluit et Libyâ genitus, qui sydera torquet: Deseruit claræ urbis opus ter maximus Hermes: Legifer hinc Moses, illinc pia turba frequentat, Casta quidem, sed rara tamen; namque inclyta virtus Negligit infausti fœdata examina vulgi. Hos habuit Iove nata suis penetralibus (urbes Ex illo monitu superûm cultura) ministros. Tum primum a silice antiquum genus exuit ægram Segnitiem, cœpitque rudes deponere cultus. Paulatim ignipedum quis cursus frænet equorum Quærere, quæ mundi fuerit nascentis origo, Mentibus obrepens deturbet cura quietos, Utque simul fragiles artus prostrarit Anance, Nulla perenne sibi formidet funera nomen. Dexter eris rediens hominum iustissime cœptis. Namque tuam nunc forte tenet cura altera mentem,

Quod procul Insubrum iudex delectus in oris Concilias, solitâque animi probitate revincis Pace Deûm populos inimico Marte furentes. Seu Sophia ulcisci bello, seu pace tueri Flagitet, herculeam vel opem si poscat utrumque, Iusta quis invicto sumet te fortius arma, Qui tot parta refers propriâ virtute trophæa? Vel quis pace frui tribuet sapientius alter, Qui mediam Latii servasse laboribus urbem Solus inexhaustâ caneris virtute? Tuum sic Fortunata diu iactet Ferraria munus, Quo rediviva suas reparet Tritonia laudes. .        .        .        .        .        .        .        .        .