Portuguese poem
LXII (Como Santa Maria deu fillo a…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Santa Maria deu fillo a ha bõa dona que deitara en pennor, e creçera a usura tanto que o non podia quitar.
Santa Maria sempr' os seus ajuda e os acorr' a gran coita sabuda.
A qual acorreu ja ha vegada a ha dona de França coitada, que por fazer ben tant' endevedada foi que sa erdad' ouvera perduda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
Se non fosse pola Virgen Maria que a acorreu, todo quant' avia perdud' ouvera; que ja non podia usura soffrer, tant' era creçuda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
E macar a dona de gran linnage era, non quiseron dela menage seus devedores; mais deu-lles en gage seu fill', onde foi pois mui repentuda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
Ca daquesto pois pres mui gran quebranto, porque a usura lle creceu atanto que a non podia pagar por quanto avia, se d' al non foss' acorruda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
E porque achar non pode consello nos que fiava, porend' a conçello non ousou sayr, mas ao Espello das Virges foi ben come sisuda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
E de coraçon que a acorresse lle rogou enton, como non perdesse seu fill' en prijon, mais que llo rendesse. E ssa demanda lle foi ben cabuda; Santa Maria senpr' os seus ajuda...
Ca ben como se lle ouvesse dito Santa Maria: «vai, e dar-ch-ey quito teu fillo do usureiro maldito», assi foi ela led' e atrevuda. Santa Maria senpr' os seus ajuda...
E cavalgou logo sen demorança e foi a seu fillo con esperança, e viu-o estar u fazian dança a gente da vila, qu' esteve muda, Santa Maria senpr' os seus ajuda...
Que non disse nada quand' o chamava: «ven acá, meu fillo», e poi-lo deitava depos si na bestia que o levava per meya a vila, de todos viuda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...
Que sol non disseron: «Dona, onde ves?» nen «de que o levas, gran torto nos tes.» Esto fez a Virgen que ja outros bes fez e senpre faz, ca dest' é tuda. Santa Maria sempr' os seus ajuda...