Portuguese poem
LXI (Como Santa Maria guareçeu ao que…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Como Santa Maria guareçeu ao que xe lle torçera a boca porque descreera en ela.
Fol é o que cuida que non poderia faze-lo que quisesse Santa Maria.
Dest' un miragre vos direi que avo en Seixons, ond' un livro á todo cho de miragres ben d' i, ca d'allur non vo, que a Madre de Deus mostra noit' e dia. Fol é o que cuida que non poderia...
En aquel mõesteir' á ha çapata que foi da Virgen por que o mundo cata, por que diss' un vilão de gran barata que aquesto per ren ele non creya. Fol é o que cuida que non poderia...
Diss' el: «Ca de o creer non é guisada cousa; pois que tan gran sazon é passada, de seer a çapata tan ben guardada que ja podre non foss', esto non seria.» Fol é o que cuida que non poderia...
Esto dizend' ya per ha carreyra ele e outros quatro a ha feyra; e torceu-xe-ll' a boca en tal maneira que quen quer que o visse espantar-s-ia. Fol é o que cuida que non poderia...
E tal door avia que ben cuidava que ll' os ollos fora da testa deitava, e con esta coita logo se tornava u a çapata era en romaria. Fol é o que cuida que non poderia...
E logo que chegou deitou-se tendudo ant' o altar en terra como perdudo, repentindo-se de que for' atrevudo en sol ousar dizer atan gran folia. Fol é o que cuida que non poderia...
Enton a abadessa do mõesteyro lle trouxe a çapata por seu fazfeiro pelo rostro, e tornou-llo tan enteiro e tan são ben como xo ant' avia. Fol é o que cuida que non poderia...
Poi-lo vilão se sentiu ben guarido, do sennor de que era foi espedido, e ao mõesteiro logo vido foi, e dali sergent' é pois todavia. Fol é o que cuida que non poderia...