Italian poem
Brìndise
by Modesto Della Porta (1885–1938)
I
Se vvù sentì’ le mèstre de la scòle t’abbòtte di paràbbel’e cunzìje. Cumènze: lu cervèlle de lu fije ca sta furmate gni nu girasòle...
T’allente na ’ncrullate di parole frastìre: l’attavisme, la famìje... Tatòne immèce, senza i’ a la scòle, dicè’: «fije di hatte sorge pije»
e si spicciave ’nche ’ste ddù’ versitte. Madonna me’, ma se ti vûte tunne le vide; ma ci vu’ lu libbre scritte
ca la ciuvette nen fa lu cardille? Si sa, si vede da che munn’è munne, ca lu ciràsce fa lu cirascille. II
Perciò chi te’ lu sangue malamente si pô cagnà’ la sciasse, lu cappelle, ma lu core, cumpà è sempre quelle! Mo tu le si’: i’ ggire, vede e sente
e ne cunosce!... Ci sta certa ggente che mentre t’accarezze, a lu cchiù bbelle l’ugne j’ariduvente scarapelle e... ràsciche! Ma nu’, pe’ la sumente,
nu’ jame sempre ’nnante gni na spose! E a st’abruzzise, genta paisàne, je pô mancà’, che sacce..., chela cose,
gna t’àjja dire?... La ’mbratanatùre! Ma te’ nu core, che ’mmezz’a lu pane le pu’ magnà’ ca nen ci stà misture! III
E mi piace, cumpà’, stu sentimente: scià benedette Ddì’ che ce l’à date! Se vvì a ’ste case nustre, appena ’ntrate, chi prime ti pô fa’ nu cumplimente.
Sùbbete vine cotte, cunzervate, vecchie, nove, raspante, tralucente, le nuce, lu taralle a foche lente, la pizzellucce, la liva curàte...
Tu ci ti sinte a ricrïà’ lu core! Dice: ma tu vi’ ’ppresse a ’ste sciucchezze? Gnarnò, n’si guarde mai lu valore,
scia ’ccise cinque lire!... Ma te jùve chela crïanze, chela gentilezze che a n’âtra parte tu nen ci le truve. IV
Sême fatte accuscì, care cumpare, che fà ca nen ci sta tanta quatrine? Lu bagne, o te le fì’ ’mmezz’a lu mare o pure te le fì dentr’a la tine,
quande sti’ tutte ’mbusse, a pare a pare, che fà che a mezze palme da la schîne ci sta la tine e nen ci sta lu mare? Sême fatte accuscì, ’nche tre carrìne
nu’ sême ricche, sême miliunerie. Ci-avaste nu caròfene scarlate pe’ farïe scurdà’ ogne miserie,
la vucc’a rrise di na giuvinette, nu litre, quattr’amice e na cantate ’nche n’accumpagnamente d’urganette! V
E mitt’a bbeve’, ca’ stu munn’è bbelle, e chi ne le capisce è n’animale! Jamme, cumpà’, và a rrìmpie’ ’ssu vicàle... — Lu vicàle? Mu pìje lu vascelle!
Sole na cose: ca ti pô fa’ male!... — Eh! l’ùcchie mï sta’ ffa’ cinciacappelle, ma nen m’importe: schiatte la cicale? Schiatte pur’i’! Ci cride? Immèce quelle
te’ cchiù salute dope c’à cantate... Perciò vevème, ca chi te’ ’stu core n’c’è case ca te fa na birbantate.
A ddò’ passème nu’ scappe lu piante, a ddo’ passème nu’ si fa l’amore, a ddo’ passème nu’, passe lu cante!