Versos Italian Modesto Della Porta Ha scappate Mariucce

Italian poem

Ha scappate Mariucce

by (1885–1938)

Listen in the reader

I

— Carmène, a dova vì? Che sciagurate! ne’ vide ca mo pirde la suttane? Picchè ’ssa furie? Nen pu’ fa’ cchiù piane? — Zitte! Àjja corre, ca se n’à scappate

Mariucce di zâ Cole la Pacchiane! — Uh maramè! ’Nche chï? — Nche Dïadàte lu Preturèse. — E a do’ se l’à purtate? Ma ci-à vulute nu core di cane!

GEsù e Marì’ a che munne ci truvème!! Na vèdeve che scappe, n’ci si crede! La facce a do’ le te’, a li calicàgne?!

— ’I rraggione, cummà’, na riparlème. Ma famme j’a vedè’ che sta a succede’. — Aspìtteme, Carmè’, ca t’accumpagne... II

— Leste, cummare, svelte ’nche ’ssa cianche. — Aspìtteme, Carmè’, nen curre’ tante: tu, ngrazie a Ddì, mi pere na brihànte, ma i’ so’ vvecchie e po’... ’mmezz’a ’stu fanche...

— Ca pure i’ mi stregne a li sessante! ’Nci viste, Mariandò’, li cirre bianche?... — Carmène, ma st’affare... Parle franche, fosse na gabbature? Che sci sante!...

— Uh, maramè, cummare, che sti’ ddire? Chi me l’à ditte a me è na parente; già, ne’ le sti’ a vedè’?... Pare na fìre!

— O Ddie! Ci sta tutte lu paise! Quanta curiusità!... Che mala ggente! Quanta pettegulezze!... Sciata ’mpise! III

— ’Nt’alluntanà’, Carmè, jàma vvunìte. famme passà’, cummare Niculette... povera mamme! Addove sta zâ Rite?... — Mene, zâ Mariantò’, nen te li mette

’ssi trìdici pinzìre. Mu è finite! Che c’è di male ca na giuvinette scappe ’nche nu ciavàrre di marite?! — Che bella cose! ’Mpuzzinita vrette!...

— Iamme, za’ ’Ntonie, nen fa’ tanta mosse... mu j’steme a richiamà li renelùne!... La femmene è gnì la liva ’ndosse,

che sa da’ curà’ preste, a la mancanze, ca se tu aspitte ca rifà la lune, s’annacquanisce e fa dulè’ la panze!... IV

— La live?... È na mamme di famije! na vèdeve! ’N s’è manche arefreddàte lu povere marite! Svergugnàte! se’ mise che s’è morte! Lu cunije

une ne lasse e n’àvetre ne pije. Bella figure! Bella nnumenàte! — Mene, zâ ’Ndò’, ca s’avè’ maritate? quand ela puverelle nen te’ fije?!

— Nen te’ li fije? E che vulisse dire? E già! steng’a sintì na cosa nove! pover’a... vvu’!... Ve pozze bbenedire...

— Iamme, zâ Mariantò’, nen te fa’ mastre, ca la galline che n’à fatte l’ove, zâ Mariantò’, è sempre na pullastre! V

— Madonne!... Patre Fije e Spirdesante! Che brutte munne a ’st’èpuca nuvelle!... Carmène, sci le ’ntese a ’sta brihàte?! — Già, s’à scandalizzate!... Uh puverelle!...

l’accècche lu ditucce? Manche tante!... — A me ’sse cose!... Guè, brutta ciantelle! ’N facce a zâ Mariantonie di Giahànte n’ci sta che ddire. — Guè!... che santarelle!...

ca nen t’à capitate! — O che sci ’ccìse! sci la fije di Menche e tant’abbaste... E che cci-û dire?... Làsseme, Luìse,

affàmmeje strippà’, ’ssi ddu’ canute. — Marndònie, a quisse vu’ tuccà’ ’ssu taste?... Jame, cummà’... ti puzze la salute?... VI

Jame, ch’è scorte chelu tempe belle, piene di ’ducazione e di rispette, e quande si vedè’ nu vicchiarelle ti sentive tremà lu core ’n pette.

Mo se ne scappe! Scappe ’ssi ciuvette e dice ca sta a ffà na cose belle! Mo avess’ariscì fràteme, Richette: na notte, me ne dese di friselle!

Li strille! Le mazzate! Li ’ccidente!... Ca si vulè’ cagnà’ pure lu nome!... Pecchè? C’avè’ calàte nu mumente

fore la porte a farme na parlate ’nche ’Ntonie me’, che è nu galantome, e tant’è vere che mi s’à pijate!... VII

Pecchè? Ci stave n’âtru sentimente: lu patre avè’ da esser’ubbidite? Si ubbidè’! Le cose pruibbite n’si putè fà’. Savàme n’âtra gente.

Se tu vulìve fà’ lu celle-vente, e chï te le luvàve nu partite? Ma... ne truvìve cente di marite, nen t’à piaciute e pure stî cuntente!...

— È lu vere, commare, ’i raggione pe’ lu marite e, si pô dire ’nnanze, n’ci-àje tenute ma’ la passïone;

ma intante, se me vajje a ffà’ lu cunte, avesse fatte une la crïanze di dirme: che bell’ùcchie che ti’ ’n frunte! VIII

De’ rreste, ’n grazie a Ddie, vôte e riggire nu l’aveme stricciate ’sta quatrije. Mo pe’ ’sta ggiunventù è lu pinzire! Sinte, Carmè’, tu pure ti’ na fije,

si chiame Rose e... quelle è nu gije... Ma, se ne’ sbaje, Pitre di la Fire va ’nturnïènne gna fa la muschije. Carmène, attente a quacche dispiacire...

— Zitte, cummare, ca me n’àj’accorte! Vajje facenne gnî nu cacciunelle, nen ddorme cchiù pe’ ddoselà la porte...

Ma... se lu Cele a quelle l’à chiamate... se proprie te’ lu ’mberne a li cervelle... cummara me’... na piante e na magnate!