Italian poem
La maschere
by Modesto Della Porta (1885–1938)
I
Pe’ lu passate jave pe’ le pene quande s’avvicinave Carnevale: nen c’ere Criste ca putè’ fa ’mmene di fa’ na mascarata genïale
Quanta nuttate! E che divertimente! Mo vestite da guardia papaline, mo da pascià ’nche n’àbite d’argente, mo da brihànte, mo da capuccine,
mo ’nche na coccia d’àsene... di tore... Mi piacè ca la ggente, pe’ na sere, mi scagnàve pe’ quelle che nen ere. Ma da quande caschìve a lu trafore,
tra mìdeche, mahùne e ’ngissature m’arimanì na cossa struppïate e ne putìve fà’ cchiù mascarate. Pe’ che serve a cagnà’ la vestiture
II
quande nen po’ nnascunne lu difette? Ma l’âtra sere stive a la cantine: dope che m’avè fatte nu tressette, jve a caccià la cocci’a lu fistìne.
E che truvive?! Maie che gni ’st’anne! Luce, fracasse, paramènte, sone... Che balle! E che buffè! Cirche e ddummanne. Ma quelle che mi fece ’mpressïone
fu’ le maschere... a mmurre.. a centenare! Nu chiasse... na mischianze di culure... Da certe mosse e a la caminature ricunuscive ’Ndrèc lu macellare
’nche na tòneca ggialle: da ’rimìte. Appresse: Gesuvè lu sacrestane vestite da diàvele. Faggiane purtave nu cimìre e nu vestite
III
a la giantarme, sfoderà n’affare pe’ farme 'mpavurì’... Je vulè dire: ’nche me ’sse storie?! facce lu stagnare, i’ su’ cullù che venne ’ssi cimìre...
Giuvanne ’nche na cocce di leone, che si facè’ purtà pe’ la capezze da lu fije di Cicche lu Sbruffone che n’si te’ ritte pe’ la debbulezze!...
Mi sintìve na cose a li vedèlle!... Pinzìve: che destine! Pe’ ’sta cosse sul’i’ nen pozze fà nisciuna mosse!... Lu vine m’avè’ date a le cervelle.
Vajje a pijà tre canne di telacce ci’ appiccichìve du’ cuccarde ’mpette, la maschere; na mazze e na bbarrette e ’scive travistìte da pajacce!...
IV
Però quand’arrivive a lu vijòne mi sintìve nu ccune scuncertate. Penzave: se la ggente se n’addòne, mo ti sinte le strille e le mazzate!...
Ma immece a une a une, tutte quente cumenze’ a dire: — Vide gnà fa bbelle lu cioppe chela maschere! Ti ’mmente che mastre! E chi sarrà ’stu masanelle?
Ma è n’artiste! brave! — A dovv’è ’scite? — Vide che ’ntercalate... sempre ’guale... — L’à studïate! — Pare naturale!... — Le scroccate di mane avè’ sturdite...
La ggente ci sajè supr’a le segge pe’ vedè mèjje a sbatte ’sta cianchette... ’Nche na parole, amiche, ’stu difette l’àvetra sera diventà nu pregge!