Portuguese poem
CCCLXVI (Esta .CCC e LXV. é como…)
by Afonso X de Leão e Castela (1221–1284)
Esta .CCC e LXV. é como Santa Maria do Porto fez cobrar a Don Manuel un açor que perdera.
A que en nossos cantares nos chamamos Fror das flores, maravilloso miragre fez por us caçadores.
E de tal razon com' esta ha maravilla fera avo ja en Sevilla eno tempo que y era el Rey, e que de Grãada de fazer guerra vera aos mouros des[s]a terra, que y eran moradores, A que en nossos cantares nos chamamos Fror das flores...
E outros muitos genetes que d'Affrica y passaran; ca todos fillaron dano dele, qual nunca fillaram, en pães, ortas e vinnas e en quanto lles acharan. E pois aquesto foi feito, el Rey con seus lidadores, A que en nossos cantares nos chamamos Fror das flores...
Quand' este feito fezerom, tornaron pera Sevilla. E el Rey mui mal doente foi y a gran maravilla, mais guariu pela merçee da que é Madr[e] e Filla de Deus, que o guareçera ja d'outras grandes doores. A que en nossos cantares nos chamamos Flor das flores...
[E] enquant' el guareçia, Don Manuel, seu yrmão, vo y e foy enfermo; e pois guariu e foi são, fillou-sse con seus falcões que mudara no verão a caçar, que é dos viços do mundo un dos mayores. A que en nossos cantares nos chamamos Flor das flores...
E ind' a aquela caça, levou poucos cavaleiros, mais levou outra gran gente de mui bõos falcõeyros que levavan seus falcões de garça, e ar grueyros; mais ante que se tornasse perdeu u dos mellores, A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Que se foi da outra parte d'Aguadalquivir voando, de guisa que foi perdudo. E andárono buscando ben preto de tres domaas e sempre apregoando, cuidando que o achara algun desses lavradores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Que os achan a vegadas e os ten ascondudos e os van vender a furto por non seeren connosçudos. Poren mandou o infante que fossen aperçebudos seus falcõeyros, e logo fillou dos mais sabedores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
E foi con eles a caça ao Chão de Tablada, en dereyto da aldea que Coyra éste chamada; e viron da outra parte, no Exarafe, coitada ha ave que tragia un falcon dos montadores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Por filla-la. E tan toste aquel falcon con[n]osçeron que era o que perderan, e en el mentes meteron, e o falcon e a ave viron como se mergeron e foron caer en terra. Mais os que con[n]osçedores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Eran de connosçer aves, que doral era ben viron. E Don Manuel e todos logo merçee pidiron a[a] Virgen do gran Porto, de que falar muit' oyron, que se lles o falcon désse, que de çera con loores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Un falcon lle dessen feito, que mui de grado farian, e que ena sa ygreja ant' o seu altar porriam; e pois esto ouveron dito, chamaron quanto podian o falcon que lles vesse. Mais macar braadadores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Eran muito en chama-lo, nen per siso nen per arte sol vir non lles queria; ca falcon, tra u se farte da caça que á fil[l]ada, con medo que o enarte o que o trage en toller-lla, punna d'aver seus sabores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
En comer quanto mais pode. Mais Don Manuel, con manna d'aquele falcon ave-lo, apartou-se da companna e chamou o mui de rigio; e maravilla estrãya foi, ca log' a ele vo en un campo u aradores A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
Con seus boys ali aravan. O falcon passou agin[n]a de Guadalquivir o rio con seu doral que tiin[n]a e pos-lo ant' o Infante, que loou muit' a Reynna dos çeos, Santa Maria, que é Sennor das sennores. A que en nossos cantares nos chamamos Fror das frores...
More by Afonso X de Leão e Castela
- CCCLXIII (Como Santa Maria livrou de prijon…)
- CCCLXIV (Como Santa Maria do Porto guardou…)
- CCCLXIX (Como Santa Maria guardou de mal…)
- CCCLXV (Esta CCC e LXV. é como…)
- CCCLXVII ([C]omo Santa Maria do Porto guareçeu…)
- CCCLXVIII ([C]omo Santa Maria do Porto guariu…)
- CCCLXX (Loemos muit' a Virgen Santa Maria)
- CCCLXXI ([C]omo Santa Maria do Porto guariu…)