Portuguese poem
María Pérez, a nossa cruzada
by Pêro da Ponte (1201–1260)
María Pérez, a nossa cruzada, quando veo da terra d'Ultramar, assí veo de pardón carregada que se non podía con el emerger; mais furtan-lho, cada u vai maer, e do perdón ja non lhi ficou nada.
E o perdón é cousa mui preçada e que se devía muit'a guardar; mais ela non ha maeta ferrada en que o guarde, nen a pod'haver, ca, pois o cadead'én foi perder, sempr'a maeta andou descadeada.
Tal maeta como será guardada, pois rapazes albergan no logar, que non haja seer mui trastornada? Ca, o logar u eles han poder, non ha pardón que s'i possa asconder, assí saben trastornar a pousada!
E outra cousa vos quero dizer: atal pardón ben se dev'a perder, ca muito foi cousa mal gaanhada.