Portuguese poem
Don García Martiiz, saber
by Pêro da Ponte (1201–1260)
-Don García Martiiz, saber quería de vós ũa ren: de quen dona quer mui gran ben e lhi ren non ousa dizer con medo que lhi pesará, (e non o posso máis sofrer), dizede-mi se lho dirá ou que mandades i fazer.
-Pêro da Ponte, responder vos quer'eu e dizer meu sén: se ela pode, per alguén, o ben que lh'el quer, aprender, sol non lho diga; mais se ja por al non o pod'entender, este pesar dizer-lho-á, e pois servir e atender.
-Don García, como direi a quen sempr'amei e serví, atal pesar por que des i perça quanto ben no mund'hei: d'eu veer e de lhi falar? Ca sol viver non poderei, pois m'ela de si alongar. E d'esto julgue-nos el-Rei.
-Pêro da Ponte, julgar-m'-ei ant'el-Rei vosqu'e dig'assí: pois que per outren nen por min, mia coita non sabe, querrei dizé-la; e, se s'én queixar, atan muito a servirei, que, por servir, cuid'acabar quanto ben sempre desejei.
-Don García, non poss'osmar com'o diga, nen o direi; a quen serví sempr'e amei, como direi tan gran pesar?
-Pêro da Ponte, se m'ampar Deus, praz-mi que nos julgu'el-Rei.