Portuguese poem
Agora me part'eu mui sen meu grado
by Pêro da Ponte (1201–1260)
Agora me part'eu mui sen meu grado de quanto ben hoj'eu no mund'havía, c'assí quer Deus e mao meu pecado, ai eu! De máis, se mi non val Santa María, d'haver coita muito tenh'eu guisado; mais rog'a Deus que máis d'hoj'este día non viva eu, se m'el non dá conselho.
Non viva eu se m'el i non dá conselho, nen viverei, nen é cousa guisada, ca, pois non vir meu lum'e meu espelho, ai eu! ja per mia vida non daría nada, mia senhor; e digo-vos en concelho que, se eu morr'assí desta vegada, que a vó-lo demande meu linhage.
Que a vo-lo demande meu linhage, senhor fremosa, ca vós me matades, pois voss'amor en tal coita me trage, ai eu! e sol non quer Deus que mi o vós creades, e non mi val i preito nen menage. E ides-vos e min desemparades; desempare-vos Deus, a que o eu digo.
Desempare-vos Deus, a que o eu digo, ca mal per fic'hoj'eu desemparado. De máis non hei parente nen amigo, ai eu! que m'aconselh'. E desaconselhado fiqu'eu sen vós, e non ar fica migo, senhor, senón gran coita e cuidado. Ai Deus!, valed'a home que d'amor morre!