Portuguese poem
De Don Fernán Díaz Estaturão
by Pêro da Ponte (1201–1260)
De Don Fernán Díaz Estaturão oí dizer novas, de que mi praz: que é home que muito por Deus faz e se quer ora meter ermitão; e fará bon feito, se o fezer; demais, nunca lh'home soube molher, des que nasceu, tant'é de bon cristão.
Este ten o Paraíso en mão, que sempr'amou, con sén cristão, paz, nen nunc'amou molher nen seu solaz, nen desamou fidalgo nen vilão; e máis vos én direi, se vos prouguer: nunca molher amou, nen quis nen quer, pero cata, falagueir'e loução.
E atán bon día foi ele nado que tan ben soub'o pecad'enganar, que nunca por molheres ren quis dar, e pero mete-s'el por namorado; e os que o non conhocemos ben cuidamos del que folía mantén, mais el d'haver molher non é pensado.
Que se hoj'ele foss'empardẽado, non se sabería melhor guardar de nunca ja con molher albergar, por non se riir dele o pecado, ca nunca deu por molher nulha ren; e pero vedes: se o vir alguén, terrá que morre por seer casado.
E, pois s'en tal castidade mantén, quand'el morrer, direi-vos ũa ren: Beati Oculi será chamado.